Columns
Er gebeurt veel in de wereld. Natuurlijk heb je als columnist overal een mening over. Dat is columnisten eigen. Hier vindt u columns waarin ik mijn mening over verschillende zaken met u deel. Maar waar ik vooral zeer benieuwd naar ben is uw mening. Reacties zijn daarom van harte welkom.

U bent van harte uitgenodigd!
Tilburgse ondernemer, columnist en aspirant gemeenteraadslid Jan van Beurden presenteert zaterdag 26 november aanstaande vanaf 16:00 uur zijn boek; ‘De daad bij het woord’ in Curiosa Café Qwibus aan de Heuvelring. Het boek bevat een verzameling van de columns die hij door de jaren heen voor het Reeshof Journaal schreef en luidt tevens zijn kandidaatschap in als lijstduwer bij De Tilburgse Volkspartij (TVP) tijdens de verkiezingen in 2006.

Na jarenlang vanaf de zijlijn over de politieke beslommeringen in Tilburg en omgeving te hebben geschreven voegt Jan letterlijk de daad bij het woord en verschijnt volgend jaar onderaan de verkiezingslijst van de Tilburgse Volkspartij. Hoewel uit zijn teksten duidelijk blijkt waar zijn inzet en aandacht naar toe zal gaan zegt Jan in het dagelijkse leven iets gematigder te zijn dan zijn columns doen vermoeden.

Bubbeltjeswijn en bitterballen
Het politieke circuit is door Van Beurden regelmatig omschreven als een wereldje van ‘bubbeltjeswijn en bitterballen’. De eerste overhandiging van zijn boek aan een zeer prominente Tilburger in Café Qwibus, is dan ook helemaal in stijl. Op 26 november tussen 16:00 en 18:00 is iedereen welkom om een exemplaar van het boek (eventueel gesigneerd) aan te schaffen. Bezoekers worden verwelkomd met bubbeltjeswijn en bitterballen (overige drankjes zijn voor eigen rekening) en er is live muziek van de Tilburgse zangers Mark van Alphen en Bart van Loon.

Het boek de ‘De daad bij het woord” is bij voorinschrijving (o.a. via janvanbeurden.web-log.nl) te bestellen voor € 11,- en zal tijdens de reguliere verkoop € 12,50 kosten. € 1,50 van de opbrengst van elk boek gaat rechtstreeks naar de fondswerving voor de nieuw te bouwen kerk in de wijk Reeshof.

Om het boek te bestellen voor de voorinschrijfprijs van 11,- klik hier

Na een aangename start van de Meimaand hebben we nu al weer een dag of  20
een voorzomerse herfst. Motregen, malse regen, gieten, het wisselt elkaar
af. Heel af en toe een heel bleek zonnetje dat meestal weg is voordat je  merkt
dat het er is. 10 of 12 graden zijn natuurlijk niet terrastemperaturen. Maar meer de
temperatuur van een lekker glas witte wijn als je verkoeling zoekt bij een
buitentemperatuur van een graadje of 22. Koeien blijken minder veeleisend. In Dongen maakte een volwassen  dikbilkoebeest van een kilootje of 500 een bommetje in het privézwembad van de Dongense familie Baelemans.De reddende brandweer had het ook nog nooit meegemaakt.
In onze wijk Reeshof is er weinig nieuws te melden. Gisteren kreeg onze
opperhotemetoot Vreeman een boekje naar aanleiding van 10 jaar Dongezone.
Vroeger was de Donge een gekanaliseerd afvoerwaterriviertje door een
verkaveld landbouwgebied. Voor de verkaveling zal het zijn geweest waar het nu op lijkt. Een meanderend riviertje in een breed dal dat een beetje moerassig is. Met de
daarbij behorende planten en dieren.
De nu in het gebied rondlopende oerrunderen zijn vermoedelijk van voor de
laatste ijstijd maar voelen zich in 2006 thuis in onze nieuwbouwwijk.
Voor het in ontvangst nemen van het Dongestroomboekje toog de burgemeester
naar het natuurmuseum als ik het goed begrepen heb. Dichter bij het
gemeenthuis, binnen de ringbanen en met de bus geen extra strip.
De Reeshof ligt er de komende 3 jaar vermoedelijk weer eenzaam bij. De
politieke kaarten zijn verdeeld en geschud dus op gemeentelijk niveau is er
voorlopig weinig of niets te winnen in de melkkoewijk van Tilburg.
De oppositiepartijen zullen zich met enige regelmaat laten horen. De PvdA
gaat als grootste winnaar in de persoon van de nieuwe wethouder Marijke
Moorman maar weer eens de hondenpoep te lijf. Misschien ook wel in de
Reeshof. Naast Broekhoven is de Reeshof dan weer wel een van de betere
wietwijken. Dus het blauw zal zo nu en dan wel begeleid door het Brabantse
Afval Team (BAT) de wijk inrijden. Voor brandjes langs het spoor moet het
toch een beetje warmer en vooral droger worden. Misschien krijgen we voor de
volgende verkiezingen het zonodige 3e winkelcentrumpje. Heel misschien zal
de al jaren beloofde uitbreiding van het  hoofdwinkelcentrumpje nog een
keertje in het nieuws komen.
Al jaren pleiten bewoners voor een beetje inrichting van de
Reeshofvlakte/park en nu hebben we dan zondag een parkendag gehad in Tilburg
  De nadruk lag op de Oude Waranda als oudste park van Tilburg zijnde. In
alle parken komen info-zuilen met historische informatie over het
betreffende park. Een leuk idee.
Verbaas ik me, als Tilburg en vooral Reeshofwatcher over dat leuke en
originele idee van weer de nieuwbakken wethouder Moorman. Nou nee, niet
echt. Want dit idee is een helder en onvervalst Reeshof-idee. De makers van
het boekje van Reyshoeve tot Reeshof kwamen al met de suggestie van
infopalen bij het Reeshofpark. De bewonersvereniging van het Reeshofpark
heeft dat idee, met andere ideeën, met tot op heden weinig succes, bepleit
bij de gemeente Tilburg. En dat al jaren. Nu wordt er dus een wethouderlijke
draai aan gegeven en wordt het weer een ambtenarenfeestje. En
ambtenarenfeestjes zijn bijna altijd zeer succesvol en mogen geld kosten dus
dat komt wel goed met die infozuilen.
Bewonersvereniging Reeshofpark en makers van het leuke boekje, hartelijk
gefeliciteerd met JULLIE infozuilen in  ALLE  Tilburgse parken. Chapeau.
En met de woorden van Barry Stevens.vooral zo doorgaan!
31 Mei, taal noch teken van de nieuwe wijkwethouder?! Buldozer maar
bestellen dan.

Bijna iedereen weet dat, maar niet iedereen komt op de gedachte. Erasmus.

Geboren, “ene driekoningenavond” in 1920. Dochter van een respectabele
aannemer aan de Broekhovenseweg in Tilburg. Op 1 na de jongste in een gezin
van 7. Wilde sportieve meid die fanatiek atletiekte bij de vereniging David.
Vroeg geëmancipeerd, want voor en tijdens de oorlog cheffin bij de Gruyter
in de Goirkestraat. Geen katje om zonder handschoenen aan te pakken want
toen de Duitsers ze aanhielden om haar fiets af te pakken liep ze tot de
verbazing van enkele omstanders met der fiets verder. Misschien hielp het
ook dat het een knappe meid was, wie zal het zeggen. Haar vriend moet
onderduiken en zit in het verzet. Door jeugdige onbezonnenheid wordt hij
opgepakt en vastgezet. Zij probeert hem vrij te praten maar met minder
succes dan met de fiets.

Hij wordt op transport gezet naar Zeeland om mijnen te leggen maar springt
uit de vrachtauto en ziet kans terug in Tilburg te komen. Oktober 1944 lijft
hij zichzelf in bij de Engelsen en wordt sergeant-tolk. Dat zijn
gevechtsfunctie tevens boordschutter in de hoofdkwartiertank van zijn
bataljon is, weet hij tot na de oorlog te verzwijgen voor zijn moeder en
zijn vriendin.
Hij strijdt vooraan en na de bevrijding spoort hij in de regio Hamburg
verstopte nazies op.

In Oktober 1945 trouwen de twee. Hij in zijn Engelse uniform met daarop de
military medal for bravoury in the field. Hij begint voor zichzelf een
kolenhandel met een “overgehouden” Engelse legertruck en is succesvol. Een
van de beter bekende Tilburgse ondernemers.
Zij is de vrouw achter de man en werd op handen gedragen door die man.
Veel te vroeg sterft de man en laat een vrouw achter die er nu, bijna 20
jaar later nog verdriet om heeft. Een bewogen en vol leven.
En, o ja, het tweetal krijgt 5 kinderen. 4 Dochters en 1 zoon, de jongste.
En dat ben ik dan, uw wijkschrijvertje.

Waarom geen scherpe, beetje humorische column, zoals u van me gewend bent
maar een heel klein stukje geschiedenis van een Tilburger?
Die wilde, sportieve en geëmancipeerde cheffin, die haar fiets niet af wilde
geven heb ik met mijn zusters verhuisd naar wat de laatste halte zal zijn.

Een beetje slecht ter been maar vooral erg vergeetachtig konden wij de hulp
die ze nodig had niet meer voldoende invullen.
Vooral het alleen zijn werd te angstig en risicovol.
Ik heb een slechte week gehad. Iemand die het al eerder aan de been had
gehad noemde het een begrafenis zonder graf. En even voelde het zo.

Moeder zit in Mariahof, oorspronkelijk alleen voor bejaarde religieuzen maar
in een krimpende markt wordt ook daar het marktgebied vergroot. Er zijn nog
maar 2 leken dus nog veel nonnetjes en paters. Allemaal mensen die hun leven
niet aan God hebben gegeven, zoals graag wordt gezegd en ze zelf zullen
zeggen, maar mensen die hun leven aan hun naasten hebben gegeven. Naasten in
landen als Kenia, Mozambique en Indonesië om er maar enkele te noemen. En
dat voel je in het gebouw. Een sfeer, een sereniteit die eigenlijk niet meer
van deze tijd is, helaas.

Als ze wil, niets moet (!) kan ze ‘s ochtends naar de kapel voor een mis en
er wordt tegen de avond een rozenhoedje gebeden. Maar ook gezellige
doe-middagen zoals bijvoorbeeld Brabantse liedjes zingen.
U mag het ouderwets vinden en dat is het ook maar moeder knapt zienderogen
op. Ze eet beter en de heldere momenten zijn vaker. Haar humor was ze nog
niet verloren maar wordt weer spitser..
Soms kijkt ze weemoedig naar de foto van haar Piet. Daar zullen de nonnekes
niks aan kunnen doen Maar soms twinkelt in haar ogen de wilde en sportieve
meid die cheffin was bij de Gruyter en geen afstand wilde doen van haar
fiets.
De volgende week zal beter zijn dan de vorige en dan krijgt u weer mijn
gebruikelijke column. Dan zit ik weer beter in mijn vel.

Ouderdom is het meest onverwachte van alles dat een mens kan overkomen.
Trotski 1935.

Begin ik vorige week mijn column met de mededeling dat de herfst nu echt begonnen is,
gooit Onze lieve Heer, Allah, Jehova, Boedha, Manitou of hoe je Hem ook wilt noemen,
nog een paar subtropische dagen tegen het eind van oktober.
Vlinders buitelen door mijn tuin, merels zitten achter elkaar aan op zoek naar condoomautomaten, want een nest schreeuwers in november is natuurlijk echt een koud kunstje, en de bladeren klampen zich weer vast aan de houtige gastheer.
De terrassen zitten weer vol dus dat betekent een onverwachte bonus voor de drankverstrekkers. Mij hoort u dus voorlopig niet meer over het weer. Voor hetzelfde geld leest u dit aanstaande zondag en is het kanaal dichtgevroren. Ik kijk wel uit.
Over die volle terrassen wil ik het trouwens even iets uitgebreider hebben met betrekking tot een foto van onze eigen Heuvel in de krant van maandag.
“Sport en cultuur vinden elkaar op Heuvel” kopte het Brabantse Dagblad. Met daarboven een foto van die Heuvel op een zonnige zaterdagmiddag. Misschien wel de laatste zonnige zaterdagmiddag van dit jaar. De flinke foto is door het midden gedeeld door een lange paal met daarin bewakingscamera’s. Achter die paal staat Willem II heel onbeleefd met zijn rug naar de fotograaf, misschien had ie em niet gezien. Dan een driekwart ster van zeecontainers, van die dubbele. Ook nog een zeecontainer rechtop, dus op een van de kopse kanten zeg maar. Op de containers, dus bovenop en alleen maar leesbaar voor duiven en andere vliegende wezens, de namen Tilburg, Breda Eindhoven en Helmond.
Tilburg heeft zijn container nog bevlagd met wapperende vette T’s. De wapperende vette H’s van Helmond staan vermoedelijk nog in bestelling

Verder een 80tal onbezette terrastafels compleet met asbak en een stoel of 4 per tafel.
Op de Heuvel tel ik zegge en schrijven, inclusief de terrassen 8 menselijke gedaanten.
Dus een lege Heuvel op de vermoedelijk laatste zonnige zaterdag van dit jaar.
Tot ik een soort tent ontdek daar waar de zeecontainers bij elkaar komen. In die ruimte bevinden zich naar mijn schatting een man of 40, misschien 50.
Aha, de genodigden natuurlijk. Kunstenaars, sporters en hotemetoten aan de bubbeltjeswijn en de bitterballen. Vijf kunstenaars en vijf steden. Alleen weten de duiven en andere vliegende wezens niet dat ook Den Bosch meedoet want dat is vanuit de lucht niet te lezen.
Tot twee keer toe spreekt de verslaggever van tientallen mensen die op de zeecontainers zijn afgekomen en hij noemt ze bijna allemaal.
Een feestje dat vermoedelijk georganiseerd is voor de Tilburgers en wel zeker betaald is door de Tilburgers maar waar de Tilburgers vermoedelijk helemaal geen weet van hebben gehad.

We hebben sportkampioenen in Brabant, line-dansers en taekwondoka’s en die moeten een plaats krijgen in Tilburg. Maar dan denk je toch aan een prijzenkast of eregalerij in de hal van het stadhuis. Dan denk je toch niet in termen van zeecontainers? Of hadden we die nog staan van het transport van de keien in de Heuvelstraat, vanuit China? Zat er dan geen statiegeld op? En een leuk feestje bij Bet Kolen of de Druiventros, bubbeltjeswijn en bitterballen?
Een zwervende Tilburger heeft ervan genoten. Hij deed zich tegoed aan een glas wijn en de diverse hapjes. Had de gemeente hem niet beter gewoon 10 eurootjes kunnen geven en de sporters een prijzenkastje?
Ik begin wel langzaam te snappen dat er in bepaalde kringen weinig of geen benul is van de waarde van geld. Vermoedelijk hebben ze er niet echt ooit voor gewerkt. Meer van; het kan niet op, geld moet rollen en de bomen groeien wel tot in de hemel.
Ik ben Sinterklaas wel en ja, geld groeit op de rug van de belastingbetaler.
O ja, wederom mijn oprechte excuses aan het Brabants Dagblad. Donderdags stond er mijn ingezonden brief over het Hasseltrondegedrocht dus toch in.
Zelfs volledig ongewijzigd.
Brabants Dagblad…… Chapeau……….(en daar ben ik best zuinig mee, nu nog wat duidelijkheid omtrent de 81 miljoen kostende verbouwing op vliegbasis Gilze Rijen en u hebt een gelukkigzalige abonnee en ik weet ondertussen, meer gelukkige abonnees in de Reeshof)

Misschien zouden de diverse overheden het volgende oud Nederlands gezegde wat meer ter harte moeten nemen. Er staat geen bron bij maar het lijkt me typisch Vadertje Cats, qua stijl en inhoud:
Wie koopt wat zijn gerief is, moet verkopen wat hem lief is.

“Jullie moeten wel even dat shot van die wegrijdende auto maken. Als dat niet in de uitzending zit, zou ik zeer teleurgesteld zijn. Ik ben alleen in de haast vergeten de auto te wassen.. Sorry.” Aldus de voorpagina van het Brabants Dagblad bij het vertrek van de trainer van Willem II op de voorpagina van 22 november jongsleden.
Blijkbaar wilde de trainer Robert Maaskant als een soort zelfverklaarde Lucky Luke in zijn metalen Jolly Jumper de (voetbal)horizon tegemoet rijden.
Hij verexcuseerde zich tenminste voor het feit dat hij zijn automobiel niet gewassen had en dat doet mij met het oog op mijn nieuwe activiteit tenminste goed. Zuiver houden die auto’s.
Maar wat is dat toch met dat voetbal. De meeste culturen hebben de cultus van de zondebok al enkele eeuwen geleden afgezworen. Er waren zelfs volksstammen waarbij de voetballende verliezer sowieso in zijn geheel, trainer, spelersen vaak supporters werden afgeslacht. Ergens in Centraal Amerika als ik me niet vergis. Aan de andere kant van de aardkloot (Azië) werd de wedstrijd al begonnen met het hoofd van de vijand in plaats van nu, met een door Aziatische kinderhanden gestikte leren bal. (Over wat schandaliger is, toen in de middeleeuwen dat hoofd of nu in onze beschaving die kinderhanden valt te twisten. Ik houd het bij de kinderhanden nu)
Nu is de voetbalsport aan mij als persoon toch niet zo erg besteed. Europese en Wereldkampioenschappen volg ik dan weer wel met enig fanatisme (?) maar dat hele gedoe rond die puberende kindsterretjes in die rode sportauto’s van een paar ton vind ik eerder treurig lachwekkend dan ook maar in enige mate interessant.
Ook bij Willem II moet de trainer op het hakblok als de spelers er geen hout van terecht brengen. Niet zozeer omdat het ook aanwijsbaar aan die trainer ligt maar omdat het ondertussen zo hoort. De grote internationale clubs doen het ook dus ook de Tilburgse voetbalmoloch Willem II (of wordt het binnenkort Willem T) slachtoffert zijn trainer.
Onder andere Neeskens en van Hanegem komen langs als opvolgers. Voetbalhelden uit mijn jeugd die niet rondreden in flitsende sportwagens en blijkbaar net als ik op mijn leeftijd nog niet kunnen rentenieren. En dat terwijl ze in hun tijd toch minstens net zo indrukwekkend de sterren van de hemel speelden als de huidige verwende voetbalsikken.
Moeten we in Tilburg met de Trieste T straks een oud voetbalidool als van Hanegem slachtofferen omdat het bestuur de verkeerde spelers aankoopt en de goede verkoopt? Of omdat een stelletje onvolwassen joyriders het spelletje niet blijken te snappen of willen snappen? Of omdat blessureres toch ernstiger zijn dan verwacht?
Laten we het er maar op houden dat ik niet zo veel snap van het edele voetbalspel. De lyrische schoonheid van de buitenspelval en de poëzie van de lange pass (schrijf je dat zo?) ontgaan me volledig.
Het opkomende damesvoetbal vind ik dan weer wel leuk om te zien. Maar dat is dan weer een geslaagde combinatie tussen de aard van mijn sportieve karakter en die andere aard.
Op BBC zie ik regelmatig sportieve treffens tussen vrouwelijke landenteams. Leuk sportief en best technisch mooi voetbal tussen atletische Duitste, Engelse, Scandinavische en ook Nederlandse schonen. Hopelijk lang zonder rode sportauto’s en sterallures.

U als echte lezer bent zaterdag 26 november natuurlijk van harte uitgenodigd voor de presentatie van mijn bundeltje. Het eerste exemplaar was bedoeld voor de burgervader Vreeman of moeder, ons aller loco, Els Aarts. Beiden hebben het natuurlijk veel te druk.
Dus heb ik de “gelukkige” ontvanger dichter bij huis gezocht. Overigens was het echte eerste exemplaar voor mijn 85 jarige moeder die vroeger ook de handtekening onder mijn rapporten zette. Ere wie ere toekomt, zeg ik dan maar.
Bitterballen, bubbeltjeswijn en echte Tilburgse artiesten omlijsten het gezellige samenzijn.
Midden op de Heuvel (98) in partycafé Qibus tussen 16.00 en 18.00 bent u van harte welkom.

Met dank voor de hartelijke felicitaties van het College van Burgemeester & Wethouders van de stad met de lesauto T, voorheen met de drie torentjes.

Af en toe las ik een boek met plezier en verwenste ik de auteur. J Swift (1667-1745)

Feitelijk ben ik voor zwaarder straffen. Vooral geweldsdelicten mogen van mij aanzienlijk zwaarder gestraft worden. Iemand die zich buiten de maatschappij plaatst door gewelddadig gedrag moet lang gestraft worden. Iemand die zinloos geweld pleegt is vermoedelijk voor lange tijd ook volstrekt zinloos voor een beschaafde maatschappij, welke wij toch willen zijn. Terugkeer in die maatschappij van dit soort “gewetenlozen” is van een zeer twijfelachtig nut, dus bij twijfel niet inhalen maar laten zitten.
Toch wordt er ook te zwaar gestraft en dan door instanties die daar feitelijk niet toe bevoegd zijn. We hebben een redelijk goed functionerende gerechtelijk apparaat en een uitgebreid wetboek van strafrecht..
Hoewel er dus naar mijn persoonlijk zin te licht wordt gestraft meten burgemeesters en nog erger woningbouwstichtingen zich ook een gerechtelijke status aan. Geen enkele strafmaat in Nederland of zelfs West Europa hoogstwaarschijnlijk maakt vrouw en kinderen automatisch tot medeplichtigen. Geen enkele strafmaat heeft als bijkomende bestraffing het uit huis zetten van de “bewezen” verdachte en zijn vermoedelijk volstrekt onschuldige gezinsleden.
U mag moorden, stelen, verkrachten, inbreken, joyrijden, overvallen, 220 km per uur rijden in de drukste winkelstraat, praktiserend pedofiel zijn maar u keert terug naar een dak boven uw hoofd na het uitzitten van de vaak te lichte straf. En de gezinsleden van de boosdoeners houden, terecht natuurlijk, hun dak boven hun hoofd. Zijn dan ook vermoedelijk in geen enkele vorm medeplichtig aan de daden van het boosdoenend gezinshoofd of hoofden.

Hola, u verbouwt wiet. Dat is natuurlijk een geheel ander verhaal. Dat is dusdanig ontwrichtend dat de strafmaat een trap of 6 omhoog moet. Dan moeten u en uw gezinsleden ook nog even het huis uit en hoeft u de eerste 2 jaar niet te rekenen op de toch wel sociaal gefundeerde statuten van onze woningbouwvereniging. Die 2 jaar is er voor u en uw koters geen plaats in de herberg van de woningbouwvereniging. Kerst of geen Kerst.
Ja, is dan het argument, zij wisten dat van tevoren. (Die kinderen dus niet, denk ik dan)
Burgemeester Vreeman van Tilburg verandert zelfs de voetbalregels door te spreken van een “Collectieve Gele Kaart”. Hoewel een jaar tevoren nog gezegd te hebben met een waarschuwing te gaan werken blijkt dat in de ogen van vooral de woningbouwverenigingen toch te omslachtig. Dan moeten ze weer controleren en administreren met alle rompslomp ten gevolge. Gewoon maandelijks huur incasseren en verder geen gedoe alsjeblieft. Dat maatschappelijk gedoe kost hopen geld en dat gaat van onze gigantische winsten af.
Voorwaardelijk straffen kent ons wetboek ook. Een beetje de 1e waarschuwing van Vreeman vorig jaar. Wietkwekerij betekent dan straffen volgens burgerlijk wetboek en als extra straf die voorwaardelijke uitzetting. (Nog steeds niet volgens het geldende strafrecht maar wel al duidelijker en een stuk menselijker.)

En hoe zat dat ook weer met die wiet? Je mag het kopen en je mag het roken.
Het probleem komt feitelijk bij de verkoper van de wiet. Die mag het verkopen maar kan het door een probleemontwijkende en hypocriete overheid feitelijk niet inkopen want wiet mag niet verbouwd worden. Wie veroorzaakt nu feitelijk welk probleem?!
Zullen we Vreeman dan maar uitzetten of een paar verantwoordelijke ministers?!
Nee, uitzettende woningbouwverenigingen zo makkelijk is het gelukkig niet.

De feodale middeleeuwen zijn al even voorbij,
dus ook de wietkweker en zijn/haar gezin zijn niet vogelvrij.

Tilburg is nog niet zo lang Tilburg. Voorheen, een dikke 200 jaar geleden, was het een verzameling van buurgehuchten onder en boven Den Heuvel. Op die heuvel stond de Heilige Linde en de meest prominente kerk in de verzameling buurtschappen. Die Roomse kerk was toen al niet van gisteren en speelde in op het aloude respect dat de statige boom al eeuwen bleek te verdienen. De Noordelijke buurtschappen waren bijvoorbeeld, Heikant, Hasselt, Besterd Goirke. In het Zuiden hadden we o.a. Broekhoven, Oerle en Korvel. Het meest zuidelijke Abcoven was sterk georiënteerd op Goirle.
De industrialisatie kwam ook in het Tilburgse rond 1800 wat het einde van de thuiswevers betekende. De buurtschappen waren al naar elkaar aan het groeien en hun betekenis nam af om Tilburg als Tilburg meer gestalte te geven. Toen de spoorlijn werd aangelegd kwam er een nieuwe scheidingslijn in Tilburg. Zij van boven het spoor en die van onder het spoor. Mijn vader kwam uit de Koningswei, dus duidelijk van onder het spoor. Begin 1946 startte mijn vader met een oude Engelse legertruck (oorlogsbuit) zijn eigen kolenhandel. Succesvol en ook weer onder het spoor. Onder het spoor had zijn eigen middenstanders en die van boven het spoor waren ook trouw aan hun ondernemers. Toen ik eind jaren zestig/begin zeventig wel eens in strenge winters bijrijder was op een van de oliewagens zaten onze klanten nog steeds onder het spoor.
Sinds 1973 woon ik boven het spoor, in de Reeshof. Maar dat was toen geen stedelijk gebied dus telde niet echt. Je woonde en werkte aan de rand van Tilburg en niet in Tilburg. De Reeshof was buitengebied. Waterleiding kwam pas in 1969, riolering pas bij de komst van jullie allemaal en aardgas werd ingehaald door stadsverwarming. De Reeshof is nu een buurtschap groter dan Brabantse plaatsen als Oisterwijk, Alphen Riel en
, Goirle. Een handjevol mensen zijn aktief voor dat buurtschap. Het verdeel en heers principe wordt succesvol gehanteerd door het stadsbestuur. Als het voorzieningen niveau in de Reeshof wordt vergeleken met de eerder genoemde Brabantse plaatsen dan komt de Reeshof er bekaaid of liever op zijn Tilburgs “bescheten” van af.
Ik ga het hier niet weer allemaal noemen want zeker u als Reeshofbewoner weet het als geen ander. Vooral door die verdeel en heers tactiek van het stadhuis is de Reeshof meer een kruimelige brokkelige zandkoek dan een smeuïge romige slagroomtaart. Al 20 jaren “zeiken” (excuse Ie mot) de bestuurders over de slechte bereikbaarheid. Al jaren soebbatten, of meer op zijn Tilburgs “mauwen” ze in het grote zwarte gebouw over horeca, kinderboerderij en nieuwe kerk in het zogeheten Reeshofpark. Ondertussen zijn allerlei grootschalige prestigeprojekten binnen de Ringbanen weer wel tegen vaak gigantische kosten uit de grond gestampt. Nieuwe concertzaal, 013, Hall of Fame, Het Gebouw, Zomertraktaties, Zwembad Stappegoor (oorspronkelijk 1979 gepland in de Reeshof) en ga zo maar door.
En weer zijner in de Tilburgse begroting miljoenen verkwanseld zonder dat het woord Reeshof zelfs maar gevallen is.
Natuurlijk diskwalificeer ik al die projecten niet.
En misschien ligt het ook wel een beetje aan de Reeshof zelf. Met alle respect voor onze wijkraad, jawel we hebben wel degelijk een wijkraad, vuisten worden blijkbaar niet of onvoldoende gemaakt. Maar wordt die wijkraad ook een beetje gesteund? Of maakt het ons
( als individuele Reeshoffers eigenlijk geen fluit uit? Vinden wij het allemaal wel goed als in het voorjaar onze persoonlijk geplante tulpen in “ons eigen tuintje maar uitkomen. Willen we eigenlijk wel een soort buurtschap zijn? Complimenten natuurlijk voor die paar vrijwillig en heftig watertrappelende organisaties die hun best doen er het beste van te maken. In Maart volgend jaar gaan we weer een nieuwe gemeenteraad kiezen. Kunnen we aan die gemeenteraadsverkiezing geen wijkraadverkiezing koppelen. Kandidaten worden voorgedragen door de actieve bewonersorganisaties binnen de Reeshofgrenzen en de bestaande wijkraad. Bij alle stembureaus in de Reeshof worden stemformulieren neergelegd. Een extra wijkraadverkiezingskrant met de profielen en standpunten van de kandidaten wordt deur voor deur en gesubsidieerd door het huidige overschot van het wijkbudget 2005 (circa 60.000 euro) in de bus gedaan. Een verkiezingsbijeenkomst in het wijkcentrum stelt alle kandidaten persoonlijk voor. En dan een leuke verkiezingsbijeenkomst, dus een stukje muziek een bubbeltjeswijntje en een bitterbal.
Kunnen we niet met zijn allen proberen van die kruimerige koek alsnog een smeuiige taart te maken. Verwacht u een dergelijk kookproces vanuit het grote zwarte gebouw uit de binnenstad dan moest u na bijna 30 jaar Reeshof toch eigenlijk beter weten.
En lukt het niet dan lukt het gewoon niet. Nooit geschoten is altijd mis en dan gaan we volgend jaar gewoon weer naar de tulpen van de buurman kijken.

Wir sind leicht bereit uns selbst zu tadeln, Unter der bedinging dass niemand einstimmt.
Marie von Ebner-Eschenbach. (dichteres 1830-1916)
We zijn best bereid kritiek op onszelf te hebben. Op voorwaarde dat niemand het er mee eens
is.

Begin ik vorige week mijn column met de mededeling dat de herfst nu echt begonnen is, gooit Onze lieve Heer, Allah, Jehova, Boedha, Manitou of hoe je Hem ook wilt noemen, nog een paar subtropische dagen tegen het eind van oktober.
Vlinders buitelen door mijn tuin, merels zitten achter elkaar aan op zoek naar condoomautomaten, want een nest schreeuwers in november is natuurlijk echt een koud kunstje, en de bladeren klampen zich weer vast aan de houtige gastheer.
De terrassen zitten weer vol dus dat betekent een onverwachte bonus voor de drankverstrekkers. Mij hoort u dus voorlopig niet meer over het weer. Voor hetzelfde geld leest u dit aanstaande zondag en is het kanaal dichtgevroren. Ik kijk wel uit.
Over die volle terrassen wil ik het trouwens even iets uitgebreider hebben met betrekking tot een foto van onze eigen Heuvel in de krant van maandag.
“Sport en cultuur vinden elkaar op Heuvel” kopte het Brabantse Dagblad. Met daarboven een foto van die Heuvel op een zonnige zaterdagmiddag. Misschien wel de laatste zonnige zaterdagmiddag van dit jaar. De flinke foto is door het midden gedeeld door een lange paal met daarin bewakingscamera’s. Achter die paal staat Willem II heel onbeleefd met zijn rug naar de fotograaf, misschien had ie em niet gezien. Dan een driekwart ster van zeecontainers, van die dubbele. Ook nog een zeecontainer rechtop, dus op een van de kopse kanten zeg maar. Op de containers, dus bovenop en alleen maar leesbaar voor duiven en andere vliegende wezens, de namen Tilburg, Breda Eindhoven en Helmond.
Tilburg heeft zijn container nog bevlagd met wapperende vette T’s. De wapperende vette H’s van Helmond staan vermoedelijk nog in bestelling

Verder een 80tal onbezette terrastafels compleet met asbak en een stoel of 4 per tafel.
Op de Heuvel tel ik zegge en schrijven, inclusief de terrassen 8 menselijke gedaanten.
Dus een lege Heuvel op de vermoedelijk laatste zonnige zaterdag van dit jaar.
Tot ik een soort tent ontdek daar waar de zeecontainers bij elkaar komen. In die ruimte bevinden zich naar mijn schatting een man of 40, misschien 50.
Aha, de genodigden natuurlijk. Kunstenaars, sporters en hotemetoten aan de bubbeltjeswijn en de bitterballen. Vijf kunstenaars en vijf steden. Alleen weten de duiven en andere vliegende wezens niet dat ook Den Bosch meedoet want dat is vanuit de lucht niet te lezen.
Tot twee keer toe spreekt de verslaggever van tientallen mensen die op de zeecontainers zijn afgekomen en hij noemt ze bijna allemaal.
Een feestje dat vermoedelijk georganiseerd is voor de Tilburgers en wel zeker betaald is door de Tilburgers maar waar de Tilburgers vermoedelijk helemaal geen weet van hebben gehad.

We hebben sportkampioenen in Brabant, line-dansers en taekwondoka’s en die moeten een plaats krijgen in Tilburg. Maar dan denk je toch aan een prijzenkast of eregalerij in de hal van het stadhuis. Dan denk je toch niet in termen van zeecontainers? Of hadden we die nog staan van het transport van de keien in de Heuvelstraat, vanuit China? Zat er dan geen statiegeld op? En een leuk feestje bij Bet Kolen of de Druiventros, bubbeltjeswijn en bitterballen?
Een zwervende Tilburger heeft ervan genoten. Hij deed zich tegoed aan een glas wijn en de diverse hapjes. Had de gemeente hem niet beter gewoon 10 eurootjes kunnen geven en de sporters een prijzenkastje?
Ik begin wel langzaam te snappen dat er in bepaalde kringen weinig of geen benul is van de waarde van geld. Vermoedelijk hebben ze er niet echt ooit voor gewerkt. Meer van; het kan niet op, geld moet rollen en de bomen groeien wel tot in de hemel.
Ik ben Sinterklaas wel en ja, geld groeit op de rug van de belastingbetaler.
O ja, wederom mijn oprechte excuses aan het Brabants Dagblad. Donderdags stond er mijn ingezonden brief over het Hasseltrondegedrocht dus toch in.
Zelfs volledig ongewijzigd.
Brabants Dagblad…… Chapeau……….(en daar ben ik best zuinig mee, nu nog wat duidelijkheid omtrent de 81 miljoen kostende verbouwing op vliegbasis Gilze Rijen en u hebt een gelukkigzalige abonnee en ik weet ondertussen, meer gelukkige abonnees in de Reeshof)

Misschien zouden de diverse overheden het volgende oud Nederlands gezegde wat meer ter harte moeten nemen. Er staat geen bron bij maar het lijkt me typisch Vadertje Cats, qua stijl en inhoud:
Wie koopt wat zijn gerief is, moet verkopen wat hem lief is.

Tilburgse ondernemer, columnist en aspirant gemeenteraadslid Jan van Beurden presenteert zaterdag 26 november aanstaande vanaf 16:00 uur zijn boek; ‘De daad bij het woord’ in Curiosa Café Qwibus aan de Heuvelring. Het boek bevat een verzameling van de columns die hij door de jaren heen voor het Reeshof Journaal schreef en luidt tevens zijn kandidaatschap in als lijstduwer bij De Tilburgse Volkspartij (TVP) tijdens de verkiezingen in 2006.

Na jarenlang vanaf de zijlijn over de politieke beslommeringen in Tilburg en omgeving te hebben geschreven voegt Jan letterlijk de daad bij het woord en verschijnt volgend jaar onderaan de verkiezingslijst van de Tilburgse Volkspartij. Hoewel uit zijn teksten duidelijk blijkt waar zijn inzet en aandacht naar toe zal gaan zegt Jan in het dagelijkse leven iets gematigder te zijn dan zijn columns doen vermoeden.

Bubbeltjeswijn en bitterballen
Het politieke circuit is door Van Beurden regelmatig omschreven als een wereldje van ‘bubbeltjeswijn en bitterballen’. De eerste overhandiging van zijn boek aan een zeer prominente Tilburger in Café Qwibus, is dan ook helemaal in stijl. Op 26 november tussen 16:00 en 18:00 is iedereen welkom om een exemplaar van het boek (eventueel gesigneerd) aan te schaffen. Bezoekers worden verwelkomd met bubbeltjeswijn en bitterballen (overige drankjes zijn voor eigen rekening) en er is live muziek van de Tilburgse zangers Mark van Alphen en Bart van Loon.

Het boek de ‘De daad bij het woord” is bij voorinschrijving (o.a. via janvanbeurden.web-log.nl) te bestellen voor € 10,- en zal tijdens de reguliere verkoop € 12,50 kosten. € 1,50 van de opbrengst van elk boek gaat rechtstreeks naar de fondswerving voor de nieuw te bouwen kerk in de wijk Reeshof.

Plaats hier alvast uw bestelling

klik hier

Ik heb vorige week een paar hele gezellige uurtjes gehad samen met mijn vrouw. Niet dat dat zo bijzonder is, ik zou het niet durven zeggen.

Ik ga op veler verzoek een stelletje oude columns bundelen tot een gezellig boekje. Ik schrijf zo’n column op Dinsdagavond en lees hem meestal nog wel een keertje als het Reeshof Journaal in de bus valt. Dan hoor ik in de daarop volgende week nog wel eens wat commentaar van deze of gene maar dan is ondertussen de nieuwe weer aan de beurt en overleeft de oude column nog als ongeopend document op mijn pc.

Toch was het een aardige “memory lane” om ze weer eens te openen, te lezen en te selecteren voor het bundeltje. Der Fritz Horvers, Berrieke Stok en Reneeke van Diessen, de hotemetoten compleet met paraplu bij een niet bestaand station.De zoetgekleurde woonfallus, inclusief kermisverlichting en restaurant, Westpoint. Hierwoonik.nl en de andere kleren van de Keizer. Brokx en de autistische Raad van State. Het heengaan van Stekelenburg. De faalangst van de burgemeesterkandidaten. Het nimby-gevoel van oud-wethouder en veelvuldig burgemeesterkandidaat. De onbezochte busbanen en de Mega-horeca. Ik vond het leuk en ik hoop u ook want we hebben er nogal wat laten drukken.

Een behoorlijk deel van de opbrengst gaat naar de bouw van de nieuwe kerk, namelijk 1,50 euro. Het bouwen van een kerk anno nu is op zich al een unicum dus daar dragen we graag een steentje aan bij.

U kunt ze bestellen via de bon in het Reeshof Journaal maar natuurlijk ook bij mij persoonlijk. En niet dat ik mezelf nu zo geweldig vind maar als u een handtekening en/of boodschap erin leuk vindt doe ik dat natuurlijk op verzoek.

Mensen die een beetje nieuwsgierig zijn naar mijn politieke aspiraties kunnen, mits een goed verstaander, een redelijk profiel uit de columns halen. Eventuele toekomstige politieke tegenstanders kan ik geruststellen. Ik ben een tikkie gematigder in het dagelijks leven dan in mijn columns. Maar koop evengoed het boekje, een gewaarschuwde bestuurder geldt voor een hele coalitie en 1,50 voor de nieuwe kerk in Nederland en dan in het bijzonder in Tilburg en nog bijzonderder in de Reeshof moet goed vallen bij onze Hoogste Baas.

Welke lijst is al geen verrassing meer, net als de plaats die ik heel bewust heb gekozen. Rustig inwerken in het politieke metier want zoals mijn vader al zei: “Hardlopers zijn doodlopers.”

Twee spreuken of citaten hebt u al van me: Een gewaarschuwd bestuurder en hardlopers……..

De eerste een bewerking van mezelf en de tweede van Pa.